Wat is een cervicaal syndroom?
Cervicaal syndroom is een verzamelnaam voor klachten die voortkomen uit de nek, vaak veroorzaakt door een trauma (zoals een auto-ongeval of whiplash) of door geleidelijke, degeneratieve veranderingen in de nekwervelkolom. De term wordt in de praktijk breder gebruikt dan alleen voor problemen met de tussenwervelschijven: ook slijtage van de kleine wervelgewrichtjes (facetgewrichten), spanning in de nekspieren, en irritatie van zenuwwortels kunnen bijdragen aan het klachtenbeeld.
Een kanttekening hierbij: "cervicaal syndroom" is een vrij algemene, wat gedateerde term. In de huidige praktijk wordt vaak de voorkeur gegeven aan een specifiekere omschrijving van de klacht, zoals cervicale radiculopathie (uitstraling door een beknelde zenuwwortel), cervicogene hoofdpijn, of whiplash-gerelateerde klachten, omdat dit beter aangeeft wat er precies aan de hand is, en de behandeling hierop kan worden afgestemd.
Welke klachten horen erbij?
De klachten die onder een cervicaal syndroom vallen, zijn uiteenlopend en kunnen bestaan uit:
- nekpijn en stijfheid
- uitstraling van pijn, tintelingen of een doof gevoel naar schouder, arm of hand
- hoofdpijn die vanuit de nek lijkt te ontstaan
- duizeligheid
- bewegingsbeperking van de nek
Niet iedereen met een cervicaal syndroom heeft dezelfde combinatie van klachten, welke symptomen er optreden, hangt af van welke structuur in de nek precies is aangedaan.
Waardoor ontstaat het?
De oorzaak kan traumatisch zijn, zoals bij een whiplashletsel na een ongeval, of geleidelijk ontstaan door degeneratieve veranderingen die vaak samenhangen met veroudering, langdurige verkeerde houding of overbelasting. Deze veranderingen kunnen leiden tot een vernauwing van de ruimte waar de zenuwwortels doorheen lopen, wat de uitstralende klachten naar arm of hand verklaart.
Wat kun je eraan doen?
Omdat de oorzaken zo verschillend zijn, is een gerichte beoordeling van de klachten essentieel voordat er behandeld wordt. Bij veel vormen van cervicaal syndroom helpt gerichte oefentherapie om de nek te mobiliseren en de spieren te versterken, eventueel aangevuld met houdingsadvies en pijnstillende maatregelen. Bij aanhoudende uitstralingsklachten door zenuwirritatie, of bij tekenen die wijzen op een ernstiger onderliggend probleem, is verder medisch onderzoek aan te raden.













